Инсон оғир касалликлларга дучор бўлиб, шифо топишига умид йўқ бўлиб, шифокорлар ҳам фақатгина беморни умрини қанчадир муддатга сақлаб, яъни даъволай олмайдиган ҳолатлар бўлади. Лекин шу беморнинг умрини сақлаш учун жуда катта пул сарфланади, дори ва бошқа муолажалар учун. Саволим: шундай ҳолатда инсон тақдирига тан бериши керакми ёки шу сарф ҳаражатларни қилиши керакми? Чунки баъзи ҳолларда одамларда имкон бўлмай, қарзга кириб қоладилар ёки йиллар давомида топганини беришга тўғри келади. Шунда бемор “даволанмайман” деб бош тортса, гуноҳкор булмайдими?Аллоҳ рози бўлсин.
Шайх Муҳаммад Содиқ Муҳаммад Юсуф роҳимаҳуллоҳ:
Бу борада уламолар икки хил гап айтишган. Аммо даво излаган афзал.