Иймон

Мен беш вақт намозни, жумъаларни қолдирмас эдим. Энди қўрқоқлигимдан жумъага бормай қўйдим. Ҳаммаси шундан кейин бошланди. Биринчи бўлиб сизнинг китобларингизни ўқимай қўйдим, интернетда бўлмағур қизларни расмини кўра бошладим, ёмон киноларни кўрадиган бўлдим, сигарет чекишни бошладим. Бир сафар ҳатто бир пиёла ароқ ҳам ичдим, ёлғон гапирадиган бўлдим, берган ваъдани бажармайдиган бўлдим. Натижада ишхонада мен йўқотган бир нарсани бошқа одамга, “ўша нарсани мана шу болага берган эдим” деб туҳмат қилдим. Мен ўзимни ёмон кўриб кетаман, лекин намозни қолдирмай ўқийман. Мен ўзимни намоз ўқишга нолойиқ деб ҳисоблаб, ўқишни тўхтатмоқчиман. Нима қилай?